شبی در انتظار نورباران

دلم بر سوی مه، دامن کشان رفت

میان ابرهای تیره و تار

دو چشمم سوی آن روشن روان رفت

... یه کت پیا دور یک نشستن بی و ساتیار و بختیار هم چن تا وریست سر یک کردن بی و هی زمین اپینیدن. باقی زمینه هم که به وریست نی رسید، گُمس ازیدن و کل و برد ناهادن سی ساموناسون و جدا و غل غل سون اکردن. مو هم دیرادیر هی انیشتم بسون. تی خوم گدم: خووه روم تیسون بلام مو هم پینیدن و گم زیدن زمینانه آمخته وابووم!نهنگ رس پیایل که وابیدم، آکهیار بم گد: ستین رو به قهر! گر زیدم و واستادم. تی خوم گدم: اگوم په آک

گوومه مَه، که افتو هم ددومه

سراسر آسمون، مال بوومه

همه آستاره ها بند سیزن دام

کوچیر و گپ و گژدین، زیر چومه

ندونم سیچه همقو ای خُمت گل

به ویرم گل، به هیجار ای گُمت گل

گلی، گل خنچه ای، خوش بو گلاوی

خوتم گل، هر دو تی گل، هم نُمت گل